پیش زمینه و هدف: تأثیر کوله پشتی با وزن های مختلف بر پا که حلقه ارتباطی بدن انسان با سطح زمین است، کمتر موردتوجه محققین بوده است. لذا هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر وزن کوله پشتی بر شاخص تقارن بین پای برتر و غیر برتر در دختران دانش آموز حین راه رفتن بود. مواد و روش کار: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی و آزمایشگاهی بود. در این مطالعه 20 دانش آموز دختر در دامنه سنی 14 تا 17 کوله پشتی هایی معادل 10، 15 و 20 درصد وزن بدن را طی راه رفتن حمل می کردند. نیروی عکس العمل زمین در نواحی ده گانه پا با استفاده از سیستم اندازه گیری فشار کف پایی در هردو پای برتر و غیر برتر توسط دستگاه سنجش فشار کف پایی جمع آوری شد. نرمال بودن توزیع داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف مورد تائید قرار گرفت. سپس از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد. . تمامی آنالیزهای آماری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 22، در سطح معنی داری 05/0≥P انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد شاخص تقارن بین پای برتر و غیر برتر در نواحی خارج پاشنه (045/0P =)، کف پایی دو و پنجم (023/0P =) و انگشتان دوم تا پنجم (000/0P =) به طور معناداری در حین حمل کوله پشتی معادل 20 درصد وزن بدن از کوله پشتی معادل 10 درصد وزن بدن بالاتر بود. بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق به نظر می رسد، افزایش وزن کوله پشتی می تواند منجر به افزایش عدم تقارن بین اندام برتر و غیر برتر شود که نشان دهنده تفاوت و ناهمسانی در عملکرد اندام برتر و غیر برتر دانش آموزان است.

مقدمه: هدف از تحقیق حاضر، اثر سطوح مختلف فعالیت ورزشی بر تعادل ایستا و پویای پای برتر و غیر برتر زنان ورزشکار و غیرورزشکار بوده است.مواد و روش ها: آزمودنی های تحقیق حاضر را 24 زن ورزشکار فوق فعال با میانگین سن 22.4±1.35 سال، قد 164.5±6.10 سانتیمتر و جرم 56.46±5.35 کیلوگرم، 24 زن ورزشکار فعال با میانگین سن 22.08±0.71 سال، قد 159.75±5.37 سانتیمتر و جرم 59.76±5.48 کیلوگرم و 24 زن غیرورزشکار با میانگین سن 21.20±1.21 سال، قد 160.96±4.38 سانتیمتر و جرم 59.14±5.78 کیلوگرم تشکیل دادند که به صورت داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. افراد فوق فعال و فعال هفته ای حداقل 6 و 3 جلسه به ترتیب و هر جلسه یک تا یک و نیم ساعت به فعالیت ورزشی می پرداختند. اما افراد غیرفعال نیز شامل کسانی بود که فاقد هر گونه فعالیت ورزشی منظمی بودند. آزمودنی ها هیچ گونه آسیب دیدگی در اندام تحتانی، آسیب سر و سیستم وستیبولار نداشتند. از آزمون لک لک برای ارزیابی تعادل ایستا (پایای0.87 ) و از آزمون ستاره برای ارزیابی تعادل پویا (ICC=0.85-0.96 –ICC=0.94-0.98) استفاده شد. از آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی برای بررسی تفاوت معناداری بین هر کدام از گروه ها و از t وابسته نیز برای بررسی تفاوت درون گروهی استفاده شد.یافته ها: نتایج تحقیق حاضر تفاوت معناداری را بین زنان فوق فعال، فعال و غیرفعال در تعادل ایستا و پویا، به صورت جداگانه، نشان داد (P£0.05) در حالی که تفاوت معناداری بین تعادل پای برتر و غیربرتر افراد در تمام گروه های حاضر مشاهده نشد (P³0.05).نتیجه گیری: بر اساس نتایج تحقیق حاضر، بنابراین، به افراد غیرفعال توصیه می شود که جهت بالا رفتن تعادل که جزء مهمی از زندگی محسوب می شود، در فعالیت های ورزشی مشارکت فعال داشته باشند.

انتخاب روش به نژادی مناسب به نوع و مقدار نسبی اجزای ژنتیکی بستگی دارد. در این مطالعه شش نسل P1، P2، F1، F2، BC1 و BC2 از تلاقی دو لاین کدو پوست تخم کاغذی و کدو خورشتی (S10×P25) تهیه و از نظر صفت طول ساقه ارزیابی شدند. هم­زمان صفات مربوط به عملکرد و اجزای آن (تعداد میوه در هکتار، تعداد بذر در میوه، وزن میوه و وزن صددانه) نیز ارزیابی شد. آزمایش در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی با سه تکرار در سال 1398 انجام شد. نتایج نشان داد تفاوت معنی­داری بین نسل­ها از نظر طول ساقه وجود داشت. آزمون­های مقیاس و مقیاس مشترک حاکی از وجود اپیستازی برای این صفت بود. واریانس افزایشی در رابطه با اکثر صفات از اهمیت بیشتری برخوردار بود، به این معنی که احتمالا گزینش می­تواند روش مناسبی برای بهبود این صفات باشد. در هیبرید F1 از نظر همه صفات هتروزیس بالا مشاهده شد. وراثت پذیری خصوصی برای همه صفات بالا به­دست آمد که نشان از اهمیت انتخاب در بهبود صفات بود. بنابراین با توجه به نتایج حاصل از آنالیز میانگین نسل ها و برآورد آثار ژنتیکی صفات به ویژه صفت مربوط به عادت رشدی و رسیدن به طول ساقه کوتاه­تر می­توان روش انتخاب را به کار گرفت.

هدف از این تحقیق، بررسی نقش تمرینات قدرتی با عضو برتر اندام تحتانی و تاثیر آن روی عضو غیر برتر دانشجویان غیر ورزشکار بود. بدین منظور 150 نفر با استفاده از پرسشنامه جمعیتی و ورزشی انتخاب شدند. از میان آنها 14 نفر با میانگین سنی 21.5 سال مورد مطالعه و بررسی قرار گرفتند. برای سنجش قدرت عضله چهار سر ران هر دو پا از دستگاه داینامومترالکترونیکی استفاده شد و پس از اندازه گیری قدرت عضله چهار سر ران، 15 جلسه تمرین در سه هفته 5 جلسه ای فقط با عضو برتر اندام تحتانی صورت گرفت، در حالی که پای غیر برتر به فعالیت عادی خود ادامه می داد. بعد از این مدت از هر دو پا مجددا آزمون قدرت به عمل آمد. داده های قبل و بعد از تمرین با استفاده از آزمون t همبسته مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد با انجام تمرینات قدرتی با عضو برتر اندام تحتانی نه تنها همان عضو تقویت می شود، بلکه عضو غیر برتر هم به طور معنی داری تقویت می شود، به عبارتی موجب افزایش قدرت در هر دو عضو می گردد (P>0.05). بر اساس نظریه انتقال دو سویه و با توجه به نتایج می توان در هنگام آسیب یک عضو و محدودیت حرکتی آن با استفاده از تمرینات قدرتی در عضو دیگر از ضعیف شدن آن جلوگیری به عمل آورد.

مقدمه: هدف از این پژوهش بررسی اثر تمرین پرتاب دارت با دست غیربرتر بر درصد انتقال دقت پرتاب دارت، تغییرپذیری و هماهنگی حرکتی دست برتر بود.روش پژوهش: در یک طرح نیمه تجربی، 24 دانشجوی واجد شرایط به صورت تصادفی در گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. گروه تجربی طی 12 جلسه در پنج دست کوشش 10 تایی، پرتاب دارت با دست غیربرتر را انجام دادند و گروه کنترل تمرینی نداشتند. برای بررسی هماهنگی و تغییرپذیری اندام در پیش و پس آزمون از دستگاه IMU Noraxon و برای اندازه گیری دقت از معیار خطای شعاعی استفاده شد. داده های تغییرپذیری و هماهنگی با مدل برنامه نویسی SPM در محیط متلب و از آنالیز واریانس با اندازه های تکراری دوعاملی برای بررسی داده های رفتار در سطح معنا داری 0/05 استفاده شد. یافته ها: خطای شعاعی کاهش معنا دار 27 درصدی داشت (0/002=P) و تغییرپذیری حرکتی دست برتر در بازة 20 تا 50 درصدی حرکت پس از تمرین کاهش معنا داری را نشان داد (0/05>P)؛ اما هماهنگی حرکتی در گروه تجربی پس از جلسات تمرین تفاوت معنا داری نداشت (0/05 نتیجه گیری: نتایج این تحقیق، انتقال از اندام غیربرتر به اندام برتر را نشان داد. دقت پرتاب دارت در دست برتر افزایش یافت که با کاهش در میزان تغییرپذیری حرکتی دست برتر آزمودنی ها همراه بود. بنابراین به مربیان و تراپیست ها توصیه می شود در صورت آسیب اندام برتر با تمرین اندام غیربرتر از افت عملکرد افراد جلوگیری کنند.

1پژوهش حاضر باهدف تاثیر سبک دلبستگی برتنظیم هیجان بانقش میانجی سبک هویت انجام شد. روش پژوهش توصیفی واز نوع تحلیل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر کاشان درسال تحصیلی1401-1400 بودند،که500نفر  به روش خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. داده ها براساس سه پرسشنامه سیاهه تنظیم هیجانی Gross & Jan (2003)،مقیاس سبک هویت(6G-ISI)وپرسشنامه سبک دلبستگی Collins and Reid ( 1990) ، جمع آوری شد. داده ها به روش مدل یابی معادلات ساختاری و بااستفاده از نرم افزار لیزرل 8.8 و26 spss. تجزیه وتحلیل گردید.براساس نتایج سبک دلبستگی ایمن در سطح معنی داری 01/0 سبک دلبستگی اجتنابی در سطح معنی داری 05/0 ، سبک دلبستگی دوسوگرا در سطح معنی داری 01/0 ، به صورت مستقیم تنظیم هیجان را پیش بینی کردند. از بین سه دلبستگی، سبک دلبستگی ایمن در سطح معنی داری01/0 ، با میانجی گری سبک های هویت تنظیم هیجان را پیش بینی کرد. سبک هویتی اطلاعاتی در سطح معنی داری 01/0 ، سبک هویتی سردرگم در سطح معنی داری 05/0 ، به صورت مستقیم تنظیم هیجان را پیش بینی کردند.   از بین سه دلبستگی، فقط سبک دلبستگی ایمن در سطح معنی داری01/0 ، نقش معنی داری در پیش بینی سبک هویتی هنجاری داشت.با توجه به نتایج این مطالعه، تنظیم هیجان یکی از مهمترین سازه های روانشناسی تربیتی و عامل مهمی در تعیین سلامت روانی وداشتن عملکرد موفق در تحصیل است که عوامل مؤثر بر تنظیم هیجان و پیشایندهای آن شناسایی بایدشود. برنامه ریزی جهت آموزش وبرگزاری کارگاههای آموزشی دراین زمینه در مدارس برای دانش آموزان  پیشنهاد می شود.